Tani kredyt samochodowy systemy alarmowe biuro rachunkowe warszawa centrum

Artykuł 14.

Wymioty
W razie wystąpienia wymiotów osoba pie­lęgnująca powinna być blisko, aby zapew­nić choremu poczucie bezpieczeństwa, konieczną pomoc, a także zabezpieczyć przed ewentualnymi zagrożeniami. Jeżeli chory ma skłonności do wymiotów, trzeba w pobliżu łóżka przygotować wia­dro albo dwie miski nerkowate, lub inne małe naczynia, kawałki pociętej ligniny, szklankę z wodą. Bieliznę pościelową mo­żna ochronić przed zabrudzeniem przez założenie na poduszkę i koc kawałków folii plastykowej.
Pomoc udzielana przy wymiotach chore­mu, który sam może nachylić się nad wiadrem, polega na podtrzymaniu głowy. Choremu, który tego zrobić nie może, nale­ży zawsze odwrócić głowę w lewą stronę,

23 stycznia 2010 o godz. 14:29 - Komentarze

Artykuł 13.

Basen trzeba wsuwać bardzo uważnie, gdyż łatwo moż­na chorego zadrapać. Dlatego nigdy nie
należy podawać basenów obitych. U cho­rych bezwładnych można podłożyć pod pośladki złożony podkład albo ręcznik. Chorego unosi się wówczas do góry na pozostawionym pod nim podkładzie lub ręczniku, który jednak musi być tak złożo­ny, aby nie wystawał nad otwór basenu. Jeżeli stan chorego nie jest bardzo ciężki, można po podaniu basenu na chwilę odejść. Od ciężko chorych nie można od­chodzić.
Przy usuwaniu basenu spod chorych bez­władnych należy ich zawsze unieść. Po oddaniu stolca trzeba chorego podmyć i dokładnie osuszyć.

23 stycznia 2010 o godz. 14:28 - Komentarze

Artykuł 12.

Basen, w zależności od stanu chorego, podsuwa jedna lub dwie osoby. Podawa­nie przez jedną osobę wymaga pomocy ze strony chorego, polegającej na tym, że ugina on nogi w kolanach i opierając się na stopach — unosi pośladki do góry. Osoba pomagająca odsuwa do góry koszulę i podtrzymując jedną ręką chorego, drugą wsuwa basen, a następnie sprawdza, czy został on dobrze podsunięty. Gdy chory jest bezradny, konieczne są dwie osoby. Basen stawia się na łóżku blisko chorego. Jeżeli reaguje on na ze­tknięcie z zimnem, basen można wcześniej ogrzać ciepłą wodą. Jeżeli chory jest bar­dzo wrażliwy na ucisk, na tę część basenu, która jest podsuwana pod chorego, można założyć ręcznik lub watę. Pomoe w pod­suwaniu basenu polega na tym, że dwie osoby, stojąc po przeciwnych stronach łóżka, uginają nogi chorego, wsuwając ręce pod okolicę lędźwiową i wysoko pod uda, unoszą go razem, po czym ta, która będzie podsuwać basen, wyjmuje jedną rękę spod ud chorego i wsuwa nią basen, a druga jej w tym pomaga.

23 stycznia 2010 o godz. 14:28 - Komentarze

Artykuł 11.

Chorzy, którzy nie mogą przejść do ubikacji, ale korzystają z czyjejś pomocy mogą usiąść na łóżku i spuścić nogi, po­winni mieć umożliwione wydalanie w po­zycji siedzącej. Bardzo przydatne do tego celu jest krzesło lub stołek z okrągłym otworem w środku, pod który podstawia się wiadro. Podstawione blisko łóżka — może być użyte także przez ciężej cho­rych, szczególnie wówczas, gdy mają oni trudności z oddawaniem stolca w pozycji leżącej. Urządzenie to należy przynosić choremu tylko na ten czas, gdy jest po­trzebne, a wiadro musi być zawsze czyste.
Chorym, którzy muszą oddawać mocz i stolec w łóżku, trzeba basen podawać natychmiast, gdy o to poproszą. Naczynie to należy trzymać poza pokojem chorego, a po użyciu opróżniać i dokładnie myć — nigdy nie stawiać na podłodze .

23 stycznia 2010 o godz. 14:27 - Komentarze

Artykuł 10.

Wydalanie moczu i kału
Jedną z najbardziej przykrych sytuacji dla wielu chorych jest konieczność korzysta­nia z pomocy innych przy wydalaniu mo­czu i kału. Są chorzy, którzy zależność tę przeżywają bardzo silnie, nawet wówczas, gdy pomocy udzielają najbliżsi. Dlatego pomagać trzeba w sposób możliwie tak­towny, uwzględniając związane z tym przeżycia chorego.
Ci chorzy, którzy mogą pójść z pomocą innej osoby do ubikacji, powinni być za­wsze do niej zaprowadzeni. Oddawanie moczu i stolca w pozycji siedzącej jest łatwiejsze niż w pozyci leżącej. W przyjęciu pozycji najbardziej fizjologicznej, tj. kucz­nej, można choremu pomóc, podstawiając podstawkę pod nogi.

23 stycznia 2010 o godz. 14:27 - Komentarze

Artykuł 9.

Ciężko chorych trzeba karmić, poda­jąc im nie za duże kęsy w tempie do­stosowanym do ich możliwości. Jeżeli chory męczy się w czasie jedzenia, należy karmić go wolniej. Przy podawaniu pły­nów chorego trzeba podtrzymywać. Poży­teczne są specjalne naczynia do podawa­nia płynów ciężko chorym, np. pojniczek, tj. specjalny garnuszek z dzióbkiem, albo rurka zgięta z jednej strony, której koniec wkłada się do garnuszka. Jeżeli poimy chorego z kubka, trzeba to robić uważnie, aby chory się nie zakrztusił. Jeżeli chory nie ma apetytu, trzeba zauwa­żyć, co i ile zjadł, aby poinformować o tym lekarza.

23 stycznia 2010 o godz. 14:26 - Komentarze

Artykuł 8.

Przed posiłkiem trzeba przygotować pomieszczenie chorego, a także zatro­szczyć się o swój własny wygląd. Osoba podająca jedzenie powinna być czysta, mieć czyste ręce, wyglądać schludnie. Z pomieszczenia chorego należy usunąć to wszystko, co może odbierać apetyt (np. basen, miskę nerkowatą, naczynie z plwo­ciną itp.). Pokój powinien być sprzątnięty i przewietrzony. Chorego należy ułożyć ewentualnie wygodnie, umyć mu ręce, przysunąć do łóżka stolik.

23 stycznia 2010 o godz. 14:26 - Komentarze

Artykuł 7.

Bywają także zale­cenia całkowitego wstrzymania się od po­dawania wszelkich płynów. W takich przy­padkach chorzy są nawadniani drogą po­zajelitową.Jeżeli jest to tylko możliwe, należy z cho­rym uzgadniać dobór potraw. Posiłki po­winno się podawać w dokładnie okreś­lonych porach, ale nie należy nigdy poda­wać jedzenia np. przed męczącymi zabie­gami lub po nich. Chorym z brakiem łak­nienia należy jedzenie podawać często, ale w małych ilościach. W czasie jedzenia nie powinno się chorego popędzać. Chorego, który nie chce jeść, trzeba zachęcać, ale nigdy nie zmuszać. Potrawy powinny być podawane w sposób estetyczny, tj. na tacy z serwetką, naczynia muszą być czyste, nie poobijane. Posiłki powinny mieć odpo­wiednią do rodzaju pokarmu temperaturę, a te, które wymagają rozdrobnienia, np. mięso, należy pokroić.

23 stycznia 2010 o godz. 14:26 - Komentarze

Artykuł 6.

Dieta ogólna jest urozmaicona i chory zasadniczo otrzymywać powinien wszyst­kie produkty spożywcze, na które ma ochotę. Ze względu na tryb życia dieta ta powinna być łatwo strawna. Wyklucza się więc z niej potrawy wywołujące niestraw-ność i dające jej objawy, takie jak: wzdęcia, uczucie nadmiernej pełności, gniecenia.
Diety specjalne. W niektórych schorze­niach i sytuacjach, na zlecenie lekarskie, stosowane są diety specjalne. Niektóre z nich wprowadzają bardzo duże ograni­czenia w zakresie doboru i przyrządzania potraw. Trzeba ich skrupulatnie przestrze­gać. Czasem lekarz zaleca wstrzymanie się od jedzenia przez krótki czas (najwyżej 2—3 doby). Wówczas chorzy mogą otrzy­mywać do picia wodę lub gorzką herbatę podawaną łyżeczkami.

23 stycznia 2010 o godz. 14:25 - Komentarze

Artykuł 5.

Sadzanie na fotelu
Po stopniowym przygotowaniu chorego do przyjęcia pozycji siedzącej ze spusz­czonymi nogami, a następnie stojącej, bar­dzo wskazane jest, aby opuścił on łóżko — choćby na krótko. To samo dotyczy chorych długo leżących.
Posadzenie chorego na fotelu ma zna­czenie nie tylko dla lepszego funkcjono­wania organizmu, ale jest także pozytyw­nym przeżyciem psychicznym. Fotel powinien być wygodny, wyścielony dwoma kocami, które trzeba tak ułożyć, aby w razie chłodu można było chorego nimi otulić. W tym celu jeden koc układa się w poprzek na oparciu fotela, a drugi, tak samo, na jego siedzeniu (ryć. 10). Przygotowany fotel ustawia się blisko łóż­ka, aby choremu łatwo było w nim usiąść, w czym mu pomagamy. Po posadzeniu chorego i ewentualnym otuleniu go kocami.

23 stycznia 2010 o godz. 14:25 - Komentarze