Strony medyczne są bardzo interesujące.

Artykuł 14.

admin — Sat, 23 Jan 2010 14:29:09 +0000

Wymioty
W razie wystąpienia wymiotów osoba pielęgnująca powinna być blisko, aby zapewnić choremu poczucie bezpieczeństwa, konieczną pomoc, a także zabezpieczyć przed ewentualnymi zagrożeniami. Jeżeli chory ma skłonności do wymiotów, trzeba w pobliżu łóżka przygotować wiadro albo dwie miski nerkowate, lub inne małe naczynia, kawałki pociętej ligniny, szklankę z wodą. Bieliznę pościelową można ochronić przed zabrudzeniem przez założenie na poduszkę i koc kawałków folii plastykowej.
Pomoc udzielana przy wymiotach choremu, który sam może nachylić się nad wiadrem, polega na podtrzymaniu głowy. Choremu, który tego zrobić nie może, należy zawsze odwrócić głowę w lewą stronę,

Artykuł 13.

admin — Sat, 23 Jan 2010 14:28:41 +0000

Basen trzeba wsuwać bardzo uważnie, gdyż łatwo można chorego zadrapać. Dlatego nigdy nie
należy podawać basenów obitych. U chorych bezwładnych można podłożyć pod pośladki złożony podkład albo ręcznik. Chorego unosi się wówczas do góry na pozostawionym pod nim podkładzie lub ręczniku, który jednak musi być tak złożony, aby nie wystawał nad otwór basenu. Jeżeli stan chorego nie jest bardzo ciężki, można po podaniu basenu na chwilę odejść. Od ciężko chorych nie można odchodzić.
Przy usuwaniu basenu spod chorych bezwładnych należy ich zawsze unieść. Po oddaniu stolca trzeba chorego podmyć i dokładnie osuszyć.

Artykuł 12.

admin — Sat, 23 Jan 2010 14:28:18 +0000

Basen, w zależności od stanu chorego, podsuwa jedna lub dwie osoby. Podawanie przez jedną osobę wymaga pomocy ze strony chorego, polegającej na tym, że ugina on nogi w kolanach i opierając się na stopach — unosi pośladki do góry. Osoba pomagająca odsuwa do góry koszulę i podtrzymując jedną ręką chorego, drugą wsuwa basen, a następnie sprawdza, czy został on dobrze podsunięty. Gdy chory jest bezradny, konieczne są dwie osoby. Basen stawia się na łóżku blisko chorego. Jeżeli reaguje on na zetknięcie z zimnem, basen można wcześniej ogrzać ciepłą wodą. Jeżeli chory jest bardzo wrażliwy na ucisk, na tę część basenu, która jest podsuwana pod chorego, można założyć ręcznik lub watę. Pomoe w podsuwaniu basenu polega na tym, że dwie osoby, stojąc po przeciwnych stronach łóżka, uginają nogi chorego, wsuwając ręce pod okolicę lędźwiową i wysoko pod uda, unoszą go razem, po czym ta, która będzie podsuwać basen, wyjmuje jedną rękę spod ud chorego i wsuwa nią basen, a druga jej w tym pomaga.

Artykuł 11.

admin — Sat, 23 Jan 2010 14:27:43 +0000

Chorzy, którzy nie mogą przejść do ubikacji, ale korzystają z czyjejś pomocy mogą usiąść na łóżku i spuścić nogi, powinni mieć umożliwione wydalanie w pozycji siedzącej. Bardzo przydatne do tego celu jest krzesło lub stołek z okrągłym otworem w środku, pod który podstawia się wiadro. Podstawione blisko łóżka — może być użyte także przez ciężej chorych, szczególnie wówczas, gdy mają oni trudności z oddawaniem stolca w pozycji leżącej. Urządzenie to należy przynosić choremu tylko na ten czas, gdy jest potrzebne, a wiadro musi być zawsze czyste.
Chorym, którzy muszą oddawać mocz i stolec w łóżku, trzeba basen podawać natychmiast, gdy o to poproszą. Naczynie to należy trzymać poza pokojem chorego, a po użyciu opróżniać i dokładnie myć — nigdy nie stawiać na podłodze .

Artykuł 10.

admin — Sat, 23 Jan 2010 14:27:04 +0000

Wydalanie moczu i kału
Jedną z najbardziej przykrych sytuacji dla wielu chorych jest konieczność korzystania z pomocy innych przy wydalaniu moczu i kału. Są chorzy, którzy zależność tę przeżywają bardzo silnie, nawet wówczas, gdy pomocy udzielają najbliżsi. Dlatego pomagać trzeba w sposób możliwie taktowny, uwzględniając związane z tym przeżycia chorego.
Ci chorzy, którzy mogą pójść z pomocą innej osoby do ubikacji, powinni być zawsze do niej zaprowadzeni. Oddawanie moczu i stolca w pozycji siedzącej jest łatwiejsze niż w pozyci leżącej. W przyjęciu pozycji najbardziej fizjologicznej, tj. kucznej, można choremu pomóc, podstawiając podstawkę pod nogi.

Artykuł 9.

admin — Sat, 23 Jan 2010 14:26:51 +0000

Ciężko chorych trzeba karmić, podając im nie za duże kęsy w tempie dostosowanym do ich możliwości. Jeżeli chory męczy się w czasie jedzenia, należy karmić go wolniej. Przy podawaniu płynów chorego trzeba podtrzymywać. Pożyteczne są specjalne naczynia do podawania płynów ciężko chorym, np. pojniczek, tj. specjalny garnuszek z dzióbkiem, albo rurka zgięta z jednej strony, której koniec wkłada się do garnuszka. Jeżeli poimy chorego z kubka, trzeba to robić uważnie, aby chory się nie zakrztusił. Jeżeli chory nie ma apetytu, trzeba zauważyć, co i ile zjadł, aby poinformować o tym lekarza.

Artykuł 8.

admin — Sat, 23 Jan 2010 14:26:29 +0000

Przed posiłkiem trzeba przygotować pomieszczenie chorego, a także zatroszczyć się o swój własny wygląd. Osoba podająca jedzenie powinna być czysta, mieć czyste ręce, wyglądać schludnie. Z pomieszczenia chorego należy usunąć to wszystko, co może odbierać apetyt (np. basen, miskę nerkowatą, naczynie z plwociną itp.). Pokój powinien być sprzątnięty i przewietrzony. Chorego należy ułożyć ewentualnie wygodnie, umyć mu ręce, przysunąć do łóżka stolik.

Artykuł 7.

admin — Sat, 23 Jan 2010 14:26:05 +0000

Bywają także zalecenia całkowitego wstrzymania się od podawania wszelkich płynów. W takich przypadkach chorzy są nawadniani drogą pozajelitową.Jeżeli jest to tylko możliwe, należy z chorym uzgadniać dobór potraw. Posiłki powinno się podawać w dokładnie określonych porach, ale nie należy nigdy podawać jedzenia np. przed męczącymi zabiegami lub po nich. Chorym z brakiem łaknienia należy jedzenie podawać często, ale w małych ilościach. W czasie jedzenia nie powinno się chorego popędzać. Chorego, który nie chce jeść, trzeba zachęcać, ale nigdy nie zmuszać. Potrawy powinny być podawane w sposób estetyczny, tj. na tacy z serwetką, naczynia muszą być czyste, nie poobijane. Posiłki powinny mieć odpowiednią do rodzaju pokarmu temperaturę, a te, które wymagają rozdrobnienia, np. mięso, należy pokroić.

Artykuł 6.

admin — Sat, 23 Jan 2010 14:25:44 +0000

Dieta ogólna jest urozmaicona i chory zasadniczo otrzymywać powinien wszystkie produkty spożywcze, na które ma ochotę. Ze względu na tryb życia dieta ta powinna być łatwo strawna. Wyklucza się więc z niej potrawy wywołujące niestraw-ność i dające jej objawy, takie jak: wzdęcia, uczucie nadmiernej pełności, gniecenia.
Diety specjalne. W niektórych schorzeniach i sytuacjach, na zlecenie lekarskie, stosowane są diety specjalne. Niektóre z nich wprowadzają bardzo duże ograniczenia w zakresie doboru i przyrządzania potraw. Trzeba ich skrupulatnie przestrzegać. Czasem lekarz zaleca wstrzymanie się od jedzenia przez krótki czas (najwyżej 2—3 doby). Wówczas chorzy mogą otrzymywać do picia wodę lub gorzką herbatę podawaną łyżeczkami.

Artykuł 5.

admin — Sat, 23 Jan 2010 14:25:20 +0000

Sadzanie na fotelu
Po stopniowym przygotowaniu chorego do przyjęcia pozycji siedzącej ze spuszczonymi nogami, a następnie stojącej, bardzo wskazane jest, aby opuścił on łóżko — choćby na krótko. To samo dotyczy chorych długo leżących.
Posadzenie chorego na fotelu ma znaczenie nie tylko dla lepszego funkcjonowania organizmu, ale jest także pozytywnym przeżyciem psychicznym. Fotel powinien być wygodny, wyścielony dwoma kocami, które trzeba tak ułożyć, aby w razie chłodu można było chorego nimi otulić. W tym celu jeden koc układa się w poprzek na oparciu fotela, a drugi, tak samo, na jego siedzeniu (ryć. 10). Przygotowany fotel ustawia się blisko łóżka, aby choremu łatwo było w nim usiąść, w czym mu pomagamy. Po posadzeniu chorego i ewentualnym otuleniu go kocami.