Tani kredyt samochodowy systemy alarmowe biuro rachunkowe warszawa centrum

Artykuł 4.

Etapem następnym jest przygotowa­nie chorego do wstania z łóżka. W tym
celu chory kolejno: spuszcza nogi z łóżka i siada na jego brzegu, a potem staje przy łóżku podtrzymywany. Mogą wówczas wystąpić zawroty głowy, duże przyspie­szenie tętna, a nawet omdlenia. Trzeba chorego bacznie obserwować, a w razie wystąpienia zawrotów głowy, zblednięcia, przyspieszenia tętna — ułożyć z powrotem w łóżku (w przypadku zemdlenia trzeba go ułożyć nisko, podkładając pod nogi po­duszkę).
Opisane wyżej ćwiczenia z ewentualnymi zmianami stosuje się zapobiegawczo i usprawniające u chorych, którzy leżą stale. Niejednokrotnie doprowadzają one do korzystnych zmian zarówno w zakresie sprawności ruchowej, jak i samopoczuciu oraz stanie ogólnym.

23 stycznia 2010 o godz. 14:24 - Komentarze

Artykuł 3.

Pierwszy etap uruchamiania rozpo­czyna się najczęściej od ćwiczeń biernych we wszystkich zdrowych stawach, które wykonuje u chorego dwa razy dziennie osoba pielęgnująca. Ćwiczenia te obej­mują: skręty i zgięcia głowy, zginanie, wyprostowywanie, odwracanie i nawra­canie w stawach łokciowych, zginanie, wyprostowywanie oraz ruchy rotacyjne w nadgarstkach, zginanie i wyprostowy­wanie palców, zginanie i wyprostowywa­nie w stawach biodrowych i kolanowych oraz odwodzenie i przywodzenie kończyn dolnych, zginanie podeszwowe i wyprost grzbietowy stóp, skręty w kostce, zginanie i wyprostowywanie palców stóp, odwo­dzenie, przywodzenie oraz ruchy rotacyjne w stawach barkowych, a także odwracanie na bok.

23 stycznia 2010 o godz. 14:24 - Komentarze

Artykuł 2.

Po okresie bezruchu, w zależności od tego, co stanowiło jego przyczynę, lekarz określa sposób i tempo stopniowego uru­chamiania chorego. Osobę pielęgnującą obowiązuje dostosowanie się do tych po­leceń oraz przekonywanie chorego o zna­czeniu takiego właśnie postępowania. Trzeba także obserwować reakcje chorego na wprowadzane ćwiczenia, które nie po­winny wywoływać objawów zmęczenia. Jeżeli objawy takie wystąpią, ćwiczenia powinny być przerwane, a fakt ten zgło­szony lekarzowi.Z czasem chory sam ćwiczy stawy, stosuje gimnastykę oddechową w pozycji leżącej, a potem w pozycji siedzącej (po­czątkowo podtrzymywany przez osobę pielęgnującą). W tym okresie chory coraz bardziej usamodzielnia się w samoobsłu­dze (mycie się, czesanie, jedzenie, odwra­canie i unoszenie pośladków z oparciem stóp i dłoni o materace przy podawaniu basenu).

23 stycznia 2010 o godz. 14:24 - Komentarze

Artykuł 1.

Uruchamianie chorego
Pozostawanie w zupełnym bezruchu pole­cane jest chorym stosunkowo rzadko i tyl­ko na krótki okres. Niełatwo jest dostoso­wać się do takiego polecenia, z reguły budzi ono także poczucie wielkiego za­grożenia. Sprawą ogromnej wagi jest więc wówczas odpowiednie wyjaśnianie i uspokajanie chorego.
Gdy lekarz zaleca bezruch, chory nie powinien podejmować żadnej aktywności ruchowej, tzn., że nie może ruszać koń­czynami, tułowiem — nie wolno mu więc zmieniać pozycji — musi być karmiony, pojony, myty itd. Bardzo ważna jest wów­czas możliwie stała obecność osoby pielę­gnującej, zarówno dla zwiększenia poczu­cia bezpieczeństwa, jak i możliwości rea­gowania na różne prośby.

23 stycznia 2010 o godz. 14:23 - Komentarze